Yvonne woont middenin het dorp, in een laag, vriendelijke huis, omringd door groen. Binnen is het gezellig. Veel kleur, een vrolijke hond en de geur van verse koffie. Buiten bloeit de tuin. Kippen scharrelen door het gras en bijen vliegen af en aan. Alles ademt leven. Maar de realiteit is minder idyllisch: ook dit huis heeft scheuren door de aardbevingen.

“De scheuren zaten in de muren van het huis en de schuur, en langs de deuren”, vertelt Yvonne. “De eerste keer dat ik schade meldde was in 2014 bij de NAM. De schades aan het huis werden vergoed, die aan de schuur niet. Die scheuren hadden volgens de man die de boel kwam bekijken een andere oorzaak. Volgens mij was in het begin niet elke deskundige echt deskundig.”

Meer meldingen volgden. “Bij de NAM in 2017 en vanaf 2020 bij het IMG. Waardedaling en immateriële schade, die zijn beide toegekend.” Met de vergoedingen hebben Yvonne en haar vriend, die aannemer is, de schade eigenhandig aangepakt. “Met wokkels voor extra stevigheid, netjes volgens het hersteladvies. Anders knapt de boel weer open.” Twee weken geleden deed ze opnieuw een aanvraag. “Dit keer voor de badkamer. Daar zaten ineens scheuren in de glasblokken rond de douche.”

Yvonne is over het algemeen goed te spreken over de schade-afhandeling. “We krijgen het meeste vergoed en dat is genoeg om de boel te herstellen. Het is weleens misgegaan met de timing. Door kapot voegwerk hadden we lekkage. We konden echt niet wachten op het IMG en lieten een voeger komen. Toen de deskundige een paar maanden later aanbelde voor de schade-opname, zag je er niks meer van. We hadden beter eerst foto’s kunnen maken.”

Ondanks de bevingen is Yvonne heel tevreden met haar huis, haar tuin en haar dorp. “Ik ben hier geboren en getogen, op een boerderij twee deuren verderop. Als jonge meid wilde ik avontuur, maar hier gebeurde nooit wat.” Ze vertrok naar de stad, maar kwam rond haar dertigste terug. “Dit is het huis van een neef van mijn vader. Hij zei altijd: later kom jij hier wonen. Echt niet, dacht ik, maar zo is het wel gegaan.”

Nu vindt ze ‘t hier heerlijk. “Het is stil, ook als de ramen openstaan. ’s Nachts is het echt donker. We hebben een grote tuin. En bijen, al is de koningin gisteren met de halve zwerm vertrokken. Haar dochter is er nog wel; zij kan met de achtergebleven bijen een nieuw volk opbouwen. We willen de tuin zo inrichten dat er het hele jaar door voedsel voor ze is. Daar zijn we nu druk mee. Ze lacht: “De bijen houden me meer bezig dan de bevingen."