Buiten de lijntjes
Aan het eind van een doodlopende straat in Groningen woont Frans Kuipers. De bel doet het niet. Die heeft hij uitgezet, want hij schrikt ervan. Een briefje op de deur vraagt bezoekers om op het keukenraam te kloppen. Dat is even zoeken, want op deze zonnige dag zijn de gordijnen dicht om de warmte buiten te houden. Dus wat is de keuken? Al na de eerste klop doet hij open. Hij gaat voor naar een kleurrijke woonkamer. Frans’ plek is de gemakkelijke stoel bij het raam, met uitzicht op de tuin.
Vader
Tijdens zijn werkzame leven was hij docent op het mbo. “Drieënhalve dag per week. Daarnaast trad ik op als clown. Of was ik gewoon lekker vrij. Toen mijn zoon geboren was, rekende ik uit wat we nodig hadden om rond te komen. Met dat briefje ben ik naar school gegaan. Ik vroeg: ‘Hoeveel moet ik werken voor dit bedrag?’ Tweeënhalve dag. ‘Goed, zei ik, ‘dan werk ik van nu af aan een dag minder.’ Nou, dat was wat. ‘Maar Frans’, zeiden ze ‘zou je dat nou wel doen? Je hebt een vaste aanstelling! En straks krijg je minder pensioen!’ Ik hoefde er geen seconde over na te denken. Mijn vader overleed toen ik jong was en ik wilde dat mijn kind een vader had. Ik hecht niet aan spullen, heb pensioen genoeg. Ja, ik ben een rare man. Dat vonden mijn leerlingen ook, maar we konden het altijd goed met elkaar vinden.”
Angstig
Frans woonde hier al toen hij voor het eerst een aardbeving voelde. “Het was overdag, iedereen liep meteen naar buiten. ‘Heb je ’t ook gevoeld?’ Daarna wenden we eraan. Ik heb me nooit onveilig gevoeld. Of ja, één keer. Maar dat had er meer mee te maken dat ik soms wat angstig ben aangelegd. Er was een aardbeving ’s nachts om twee uur. Ik schrok er wakker van en toen was ik een beetje in paniek. Er was geen fysieke onveiligheid, ik werd daar gewoon bang van. Ik schrik van harde geluiden, dat zit in mij.”
Herstel
“De eerste keer dat ik aardbevingsschade meldde was in 2014, bij de NAM. Het was best veel, maar vooral cosmetisch. De slaapkamer boven zat vol met scheuren. Ik mocht het laten herstellen. Dat was toen de enige mogelijkheid, je had nog niet zoveel keus als nu. Je zocht een aannemer en die repareerde de boel. Ze zijn een week bezig geweest. Alles uit de kamer stond in een container hier voor ‘t huis, zodat ze er konden werken."
Lijntjes
“Ik ben tevreden over hoe het is afgehandeld, ook de meldingen in de jaren erna, bij TCMG en IMG. Mijn enige kritiek is: doe niet zo mierenneukerig. Hier beneden had ik een scheur, die volgens de deskundige niet van de aardbevingen kwam. Ik had ook een scheur in de badkamer en die was wel van de aardbevingen. Ik kan natuurlijk niet beoordelen of zo’n man gelijk heeft. Maar toen de aannemer kwam zei ik: “Laat die scheur in de badkamer maar zitten en repareer die hier beneden, dat heb ik liever.” Heeft hij gedaan. Kleur een beetje buiten de lijntjes! Dat doe ik m’n hele leven al.”
Plannen
“Mijn moeder zei altijd: het leven bestaat uit plannen maken en plannen veranderen. Ik leef dat heel erg. Dingen gebeuren. Daar kun je moeilijk over doen, maar de werkelijkheid is nou even zo. Plannen maken en plannen veranderen, daar word je heel flexibel van. Ik heb een goed leven.”